Ο Κώστας Φερετζάκης γράφει στο blog του, στο www.omilitis.gr και αναφέρεται στην πορεία του Αναστόπουλου πριν έρθει στον ΟΦΗ, την επιμονή του να νικάει παντού και τον χαρακτήρα του, που κάνει τους ποδοσφαιριστές να παίζουν για τη νίκη όπου κι αν παίζουν όπως κάνει και ο ίδιος.
Φέτος ο Νίκος Αναστόπουλος συμπληρώνει 15 χρόνια από την πρώτη μέρα που κάθησε σε πάγκο και ηγήθηκε προπονητικά ενός συλλόγου. Ένας προπονητής που με την παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια έχει προκαλέσει ποικίλα σχόλια τόσο για την προπονητική του ικανότητα, όσο και για τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά που δείχνει προς τα έξω.
Ο Νίκος Αναστόπουλος πρέπει να θεωρρεί τον εαυτό του προπονητικά αρκετά αδικημένο. Αν και η παρουσιά του στο χώρο της προπονητικής δεν είναι μικρή, η εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι Έλληνες παράγοντες είναι σχεδόν μηδαμινή. Κι αυτό το λέμε γιατι όλες οι ομάδες που τον εμπιστεύτηκαν ήταν ομάδες πολύ μικρού βελινεκούς, ομάδες φωτοβολίδες, χωρίς δυναμική και προοπτική, αλλά ακόμη κι αυτές μετά από λιγους μήνες οι περισσότερες τον πέταξαν σαν το σκυλί με την πρώτη στραβή. Θα μου πει κανείς ότι ούτε εκείνος κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες των διάφορων παραγόντων που συνεργάστηκαν μαζί του, εστω κι αν επιθυμούσαν γρήγορα και επιτυχημένα αποτελέσματα με την επιλογή τους στο πρόσωπό του. Θα μπορούσα να συμφωνήσω, μέχρι όμως το 2006!
Είναι η σεζόν που βρίσκει τον Άρη στην Β΄εθνική και ο Αναστόπουλος αναλαμβάνει ένα τιττάνιο έργο. Το πρωτάθλημα βρίσκεται στην 8η αγωνιστική και ο Άρης διασύρεται στις Σέρρες με σκορ 3-0, κάνοντας όλο το γήπεδο να φωνάζει στους οπαδούς των κιτρίνων: ''Εκεί εκεί στη Γ΄εθνική, καθώς η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατρακυλά στην 13η θέση της βαθμολογίας. Κι ο Αλενατόρε έχει την πρώτη πολύ μεγάλη επιτυχία στην προπονητική του καριέρα. Αναλαμβάνει το τιμόνι του συλλόγου και ο Άρης καταφέρνει με αντεπίθεση διαρκείας να τερματίσει τρίτος εξασφαλίζοντας την άνοδό του δια πυρός και σιδήρου, αφού χρειάστηκε το αλησμονήτου μνήμης γκολ του Βελόνη στο 90΄λεπτό της αναμέτρησης με το Χαιδάρι στο γήπεδο του Αιγάλεω. Έχει έρθει η δικαίωση για τον Αναστόπουλο! Έχει φτάσει το πλήρωμα του χρόνου που η ζωή πρέπει να του εξαργυρώσει όλα όσα κατέκτησε από τον πάγκο! Όμως ο Άρης δεν του δείχνει εμπιστοσύνη. Πολύ μεγάλη αδικία για τον 54χρονο τεχνικό. Πήρε τους κιτρινόμαυρους σχεδόν από το τέλος και τους οδήγησε στην Α΄εθνική με ρόστερ της πλάκας! Ανέβασε τον Άρη με Γκουγκουλιά, Μωησιάδη, Αγαπητό Αμπελά και Μίμη Μπενίσκο! Η διοίκηση του Άρη προτιμά να φέρει κάποιον άγνωστο λατίνο, τον Γκιγιέρμο Όγιος.
Το νερό στο αυλάκι κύλισε και ο Αναστόπουλος περιπλανόμενος σε Ιωνικό, ΠΑΣ Γιάννενα και Καβάλα ψάχνει τη νέα μεγάλη ευκαιρία, με την ελπίδα η μοίρα να του φερθεί πιο γλυκά αυτή τη φορά. Σεπτέμβριος 2010! Ο ΟΦΗ ψάχνει προπονητή και ο Αναστόπουλος ζώντας ένα ντε ζαβού επικοινωνεί ο ίδιος με τον ΟΦΗ δείχνωντας ότι θέλει σαν τρελός να βοηθήσει στην προσπάθεια που γίνεται! Μεγάλη ομάδα τότε (Άρης), μεγάλη και τώρα (ΟΦΗ), 8η αγωνιστική τότε, 4η τώρα, 13η θέση στο πρωτάθλημα τότε, 12η τώρα. Αισθάνεται ότι ξαναζει το ίδιο έργο και δε θέλει να το χάσει με τίποτα. Ο ΟΦΗ ανεβαίνει συνεχώς αγωνιστικά και βαθμολογικά σταθεροποιείται στην 3η θέση με το μυαλό όλων να βρίσκεται στα πλέι-οφ ανόδου. Τα πάντα όμως ανατρέπονται με την εφιαλτική κατάληξη στο θέμα των αδειοδοτήσεων. Οι παίχτες σοκάρονται, θέλουν να φύγουν και ο μόνος που πιστέυει στη δικαίωση και κρατάει με νύχια και με δόντια τα αποδυτήρια είναι ο Αναστόπουλος. Δικαιώνεται! Καταφέρνει να οδηγήσει την ομάδα στην πρώτη θέση των πλέι-οφ με παίχτες απροπόνητους, μαζεύοντάς τους κυριολεκτικά από τις παραλίες!
Ο ΟΦΗ όμως δεν είναι Άρης! Αναγνωρίζει το θεμέλιο έργο του Αναστόπουλου και του δίνει την ευκαιρία που ζητούσε 15 χρόνια! Να βρεθεί στον πάγκο μιας ομάδας με δυναμικη, με όραμα και προοπτική. Μιας μεγάλης ομάδας στη Σούπερλιγκ! Και ο μεγάλος του στόχος γίνεται πραγματικότητα! Είναι αναμφίβολα η ευκαιρία της καριέρας του! Ή τώρα ή ποτέ! Και την πιάνει από τα μαλλιά για τα καλά! Τα απιστευτα αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά προβλήματα συνεχίζονται όμως ο προπονητής του ΟΦΗ δεν καταλαβαίνει τίποτα! Είναι...παθολογικά άρρωστος με τη νίκη! Έιναι γεννημένος νικητής και έχει το χάρισμα να το μεταδίδει και στους παίχτες του! Θα αναφέρω μόνο ένα στατιστικό που ίσως να μην έχει γίνει αντιληπτό.
Ο ΟΦΗ όταν ανοίγει το σκορ κερδίζει πάντα! Είναι εντυπωσιακό και πρωτοφανές στα χρονικά! Από τα 20 παιχνίδια του φετινού πρωταθλήματος, στα 9 έχει προηγηθεί με 1-0 και τα έχει κερδίσει όλα! Αυτό είναι καθαρά επιτυχία προπονητή! Για να τονίσουμε πόσο δύσκολο είναι αυτο το επίτευγμα αξίζει να πούμε ότι υπάρχουν άλλες ομάδες όπως π.χ. ο Παναιτωλικός που ανοίγουν αρκετά συχνά το σκορ αλλά με τίποτα δεν μπορούν να κερδίσουν. Ο Παναιτωλικός άνοιξε το σκορ τουλάχιστον σε 6 παιχνίδια που θυμάμαι πρόχειρα και δεν κατάφερε να κερδίσει ( Κέρκυρα, Ατρόμητο, ΠΑΟ, ΠΑΣ Γιάννενα, ΟΦΗ στο κύπελλο). Η παρουσία του Νίκου Αναστόπουλου στον πάγκο του ΟΦΗ είναι αναμφίβολα η πιο επιτυχιμένη παρουσία μετά το μεγάλο Ολλανδό! Προσωπικά εύχομαι να μείνει όσα χρόνια χρειαστεί για να καταφέρει να περάσει σε τίτλους και διακρίσεις ακόμη και τον Έιγκε Γκέραρντ!